قصر فرهاد - نوای سحرآمیز کامکارها در طاق بستان پیچید

فیض اله پیری

اگر سرودهای زیبایی را سردهی ، کسی را خواهی یافت که به آواز‌خوانی‌ات گوش بسپارد ،
هر چند که در دل بیابان‌ها باشی . (جبران خلیل جبران)

خروجی وبلاگ

نوای سحرآمیز کامکارها در طاق بستان پیچید

گزارشي از دوشب كنسرت كامكارها در كرمانشاه

فیض اله پیری:شهروندانی که برای حضور در نخستین کنسرت گروه کامکارها در کرمانشاه لحظه شماری می کردند از روزهای پیش بلیط رزرو کرده بودند. برخی از علاقه مندان به موسیقی از دیگر شهرهای کردنشین از جمله مهاباد، بوکان، ایلام و سرپل ذهاب به این کنسرت آمده بودند تا چهره و هنر کامکارها را از نزدیک ببینند و بشنوند. اجرای کامکارها به ابتکار مسئولان انجمن موسیقی در سالن شش هزار نفری امام‌خمینی این شهر صورت گرفت. این سالن در بلوار طاق بستان و منتهی به مجموعه تاریخی و تفریحی طاق بستان قرار دارد. «شهرام ناظری» خواننده نامی کرمانشاه نیز برای نخستین بار در دو سال گذشته در همین سالن کنسرت زده بود. کلان شهر کرمانشاه همواره از داشتن سالن مناسب برای اجرای موسیقی رنج برده است. گروه کامکارها نیز به سان شهرام ناظری در طول حیات هنری خویش تنها برای نخستین بار فرصت کرده اند که در این شهر به اجرای موسیقی بپردازند، گروهی که خود را از همین مردمان می دانند و اجرايی كه «بیژن کامکار» از آن به عنوان حضور تلگرافی یاد می کند.

بخش اول اجرای کامکارها در قالب موسیقی سنتی بود. آثاری- اگرچه نه تازه ، اما- زیبا، ماندگار و به‌كام. تصنيف‌هاي مراگويي ،خسته دل، بیابان بیکران و فراق و بداهه نوازی کمانچه، عود و سنتور و نیز قطعه تندباد و قطعه گروهی در این بخش اجرا شد.

سالن مملو از جمعیت، هنر فرزندان «حسن کامکار» را ستایش می کرد، ستایشی که از روح موسیقی‌خواهی و عشق به هنر برمی‌خواست. هوشنگ ، برادر ارشد کامکارها در صف اول تماشاگران، مدیریت هنری و صدابرداری می کرد. حضور مسئولینی که گویا دعوت نشده بودند، کمرنگ بود. اردوان، که قرار بود در این محفل سنتور بنوازد غایب بود. بیژن به سان درویشان دف می نواخت، آوای اهورائی اش از سالن فراتر می‌رفت و آسمان کرمانشاه را نورباران می کرد. ارسلان با عود مجلس را همراهی می کرد و گاهی به همراه بیژن می خواند. ارژنگ با تمبک و اردشیر با کمانچه قریحه کرمانشاهی‌ها را نوازش می کردند.

مریم ابراهیم پور همسر ارسلان نیز که اینک نامی آشنا در میان گروه کامکارهاست ، هم با قیچک هنرنمایی می کرد و هم ، همخوانی او به همراه قشنگ ، خواهر کامکارها دیدنی و شنیدنی بود و البته انگشتان قشنگ با سه تارش چه زیبا سخن می گفتند!

اجرای اول مریم ابراهیم پور به همراه هفت برادران و قشنگ ، با تشویق حضارسالن، بعد از هر آهنگ همراه بود. کامکارها از پله ها بالا رفتند. بیژن سپاس می گفت و اهالی دیار بیستون تشویقشان گویی تازه آغاز گرفته بود. آنگاه که بعد از تنفسی کوتاه کامکارها برای اجرای پخش دوم از پله ها با لباس کردی پایین آمدند، این بار مردمان دیار طاق بستان علاوه بر تشویق به احترام آنها به پا خاستند، برای دقایقی کف زدند و دسته‌های گل به روی سن پرتاب می‌کردند.

کامکارها نیز به پاسخ مردم آمدند و ادای احترام کردند. چهره‌هایشان در میان فلاش‌های دوربین گم شده بود و رنگ به رنگ می شد؛ آن هنگام که عده ای از آنها امضا و عکس می گرفتند.

اجرای نخست کردی «به‌ و به و» که قرابتی زیاد با لهجه کرمانشاهی ها دارد، به کام آنها بود. سپس «دلیکم بوو» تقدیم شد که بیژن هم آن را تنظیم کرده بود و هم خود می‌خواند. آنگاه که نوبت به «گه لاویژ» و« سنجانه» رسید . تصاویر زیبای فرهنگ کردها همراه با چشمه سارها، کوهستانها و زندگی آنها در سالن نقش بست. اگرچه این آهنگ ها به یک دهه پیش مربوط می شود و معمولا با صدای «عباس کمندی» شناخته شده است، اما خاطرات و تصاویر خاص خود را زنده می نمود. «قاسم خان» (دهکده ای در اورامان) چهارمین اجرای کردی کامکارها بود. زمانی که بیژن با این نواها بسان درویشان طریقت دف می نواخت گویی فضای عرفانی و اهورایی سالن را پر کرده و از درب ورودی به سوی آسمان پرواز می کند. چشمها محو هنر این هنرمند می شوند و آدمی خود از خود بی خود. این حال و احوال در «اوراد خوانی» بیشتر شد. صدای نازک و دلربای ارسلان نیز برای اندک زمانی دلها را جلا بخشید.

«هه لاله ته‌نیا» حال و هوای خود را داشت اما «که بووک» ، «هه‌ ی لو» و «ده لالو» برای حاضرین جذابیتی دو چندان. نگاهها و گوشها به اجرای خانواده‌ای تمرکز یافته بود که سالهاست برای موسیقی کردی با انسجامی کامل فعالیت می کنند و هر ساله در جهان مردم به احترام آنها به پا می خیزند؛ فرزندان حسن کامکار که اینک تنها تعهدشان به پدر، آنها را این‌گونه حفظ کرده است؛ پدری که از مرگ او دومین دهه آغاز شده است. کرمانشاهی‌ها نیز از گرمای سالن نه هیچ برنتافتند که گرمی اجرای کامکارها خنکای نسیم موسیقی را به دل آنها راه می داد.

دو شب اجرای زیبا و استقبال پرشور از خانواده کامکار نخستین کنسرت موسیقی آنها را در کرمانشاه رقم زد. شبهای خاطره انگیز برای مردمان و دیاری پرخاطره ، شبی که طاق‌بستان، بیستون ومردم کرمانشاه با موسیقی پیوندی دوباره آغاز کردند.

ساعات آخر شب در پایان اجرای کنسرت و به هنگامی که خانواده کامکار برای استراحت و رفتن به هتل آماده می شدند مردم همچنان از آنها عکس، فیلم و امضا می گرفتند. کامکارها نیز آن‌گونه که انتظار می‌رفت با استقبال علاقه‌مندان خود پاسخ می‌دادند. خبرنگارانی که قرار بود با آنها مصاحبه کنند و یا تقاضای مصاحبه می کردند، فرصت نیافتند و یا مجالی اندک پیدا کردند. در صبح دومین روز از حضور کامکارها در کرمانشاه سیروان مصاحبه ای با بیژن کامکار خواننده این گروه در محل هتل رسالت کرمانشاه انجام داده است که در شماره های آینده تقدیم خوانندگان می شود. رويداد سال ۸۳

لينك مرتبط:گفتگو با بيژن كامكار

شنبه دوازدهم مرداد 1387-17:44 | | فیض اله پیری | گروه |لینک نوشته

	قصر فرهاد ××× روزنامه نگاری و بس ×××
	صفحه نخست :: آرشیو :: fp_journal@yahoo.com تماس با من